നിന്നെ കാമിക്കാത്തവളാണ്
നിന്റെ പ്രണയിനിയെങ്കില്
നിന്നില് അസ്ഥികള് പൂക്കുമ്പോള്
അവളുടെ മിഴികള് നിസ്സംഗമെങ്കില്
നിന്നില് തീ പടരുമ്പോള്
അവളില് മഞ്ഞുറയുന്നുവെങ്കില്
നിന്റെ ഗന്ധത്തിനരികിലിരുന്നു
അപരന് അത്താഴമാകുന്നുവെങ്കില്
തിരിച്ചറിയുക അധമനാണ് നീ
സ്വപ്ന സ്ഖലിയുടെ മൂന്നാം യാമത്തില്
ജാരഗന്ധം നിറഞ്ഞ മുറിയില്
നീ അവളെ തിരയരുത്
നിന്റെ നനുത്ത തലോടലുകള്
അവള്ക്കു ജുഗുപ്സമത്രേ
ഞെരിഞ്ഞമരുന്ന കൈകള്ക്ക്
സ്നേഹത്തിന്റെ തൂവല് സ്പര്ശം
മതിയാവില്ലെന്ന്
നീയെന്തേ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല
നെറുകയില് പൂക്കുന്ന ചുംബനങ്ങള്ക്ക്
കാമത്തിന്റെ കറുപ്പ് പുരട്ടാന്
നീയെന്തേ മറന്നുപോയി
വിലക്കപ്പെട്ടവ പിടിച്ചടക്കെണ്ടതെന്ന
പഴയ പാഠം നീ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞതെന്ത്
യുവത്വത്തിന്റെ ജരാനരകളില് നീ ഉറങ്ങുക
അവിടെ ജന്മ്മാന്തരങ്ങളുടെ
നിലവിളികള് കേള്ക്കാം ഉണരരുത്
ശരി തെറ്റുകള് നിര്വചിക്കപ്പെടും കാലം
ആസക്ത്തികളില് വലംപിരികളിഴയുമ്പോള്
അന്ന്
ആകാശവും ഭൂമിയും സൂര്യനും
എന്റെ പ്രണയവും
നിന്റെ കാമവും
നേര്രേഖയില് വരുന്ന നാള്
നീയത് പറയുക
നിന്റെ ഉടലില് പൂക്കുന്ന നീര്ചാലുകളിലെ
ഉപ്പാണ് ഞാനെന്നു
പ്രിയേ
പ്രണയവും കാമവും
ഭൂമിയുടെ ഉപ്പാകുന്നു
No comments:
Post a Comment